42.

Jutro, gdzieś po 14 minie dokładnie tydzień. Niby z perspektywy czasu, znaczy całego tygodnia, minął on dosyć szybko, ale patrząc z perspektywy poszczególnych dni, godzin, sekund strasznie się ciągnął.. Z zewnątrz wygląda jakby było w miare ok, ale wewnątrz wszystko się posypało, zresztą dalej sypie. Tego nawet nie da się opisać.. Są takie momenty, kiedy się wyłączam, bo oglądam jakiś film, bo z kimś rozmawiam, bo coś tam, ale są takie chwile, że zastanawiam się jak będzie dalej. Tak wiem, niby damy sobie rade, musimy, ale jak to pewna osoba stwierdziła, że 'zawalił się grunt pod nogami', 'nie ma żadnej siły, mocy, którą się czuje za plecami'.. Kto przebywał z nim wie jak ogromna jest to strata, nie tylko dlatego, że był, znaczy dalej jest i zawsze będzie to mój tatuś, ale też dlatego, że był to wspaniały człowiek. Miał duże pojęcie o życiu i umiał odpowiednio wykorzystać tę wiedzę, chociażby żeby innych wiele nauczyć, a to nie jest takie łatwe.. Pomagał ludziom jak tylko mógł, nawet zdarzało się, że własnym kosztem.. Po prostu inaczej nie umiał. Kto mi teraz będzie pokazywał jak żyć, jak postępować z ludźmi? Kto będzie mi tłumaczył zasady piłki nożnej i o co chodzi w polityce? Kto będzie mnie rozpieszczał i bronił u mamy? A kto będzie na mnie lub do mnie mówił 'moje Kasiątko'? Mogłabym tak bez końca zadawać pytania, ale to i tak nic nie zmieni... Swoją drogą dopiero podczas choroby taty zobaczyłam jak bardzo się kochają z mamą.. Nawet nie potrafili się rozstać na zbyt długo. Teraz, jak odwiedzamy grób, odwiedzamy tata, ciężko mamie jest zostawić go tam samego pod tą ziemią i odejść.. To jest dopiero miłość.

Kocham Cię tato.

A jednak dobrze mi się kojarzy.. Złość, fałszywość, wredność. Tak bardzo Cie nienawidze.